قایق کودکی هایم...

 دلم براي كودكي هايم تنگ شده ....من بودم و قايقي كاغذي كه آرزوهايم را سوار بر آن 
 به دستان مهربان آب مي سپردم......
آن روزها ناخداي كشتي روياهايم¸ خودم بودم
 و
 چه زود به ساحل مي رساندم مسافران قايقم را....
اما....
اين روزها...
خودم هم مسافرم...
چه رسد به آرزوهايم.....
حتي......
نمي دانم چرا آب هم ديگر مثل سابق مهربان نيست...